Yâ Rabbî, bu ne hâldir ki, kendine evliyâ kullar edindin ki, onların bâtını âb-ı hayâttır. Ondan bir damla tadan ebedî hayâtı [sa’âdeti] buldu. Zâhirleri ise, öldürücü zehirdir. Onların zâhirine [dış görünüşüne] bakan, sonsuz olarak öldü. Onlar, onlardır ki, bâtınları rahmet, zâhirleri zahmettir. Bâtınlarına bakan onlardan, zâhirlerine bakan, tersine en kötülerdendir. Arpa gibi görünürler, ammâ hakîkatta buğdaydırlar. Zâhirde sıradan insan, bâtında meleklerin seçilmişlerindendirler. Görünüşde yeryüzünde, aslında göklerin üstündedirler. Onlarla oturan, sohbet eden şakîlikden [kâfir ve fâsık olmaktan] kurtulmuştur. Onlarla ahbâplık eden sa’âdete ermiştir. (Onlar Allahû Teâlâ’nın cemâ’atidir. Allah’ın cemâ’ati olanlar felâha, kurtuluşa ermişlerdir) âyet-i kerîmesi onları bildirmektedir. Ve sallallahü teâlâ alâ seyyidinâ Muhammedin ve âlihi ve sellem.